نویسندگان خوب اغلب قوانین را زیر پا می‌گذارند – اما دانسته این کار را انجام می‌دهند! در ادامه با چند قانون خوب آشنا خواهیم شد.

موضوع
موضوع مطلبی مهم است که داستان سعی می‌کند به ما بگوید – چیزی که ممکن است در زندگی، خود به ما کمک کند. احتمال دارد داستانی دارای موضوع نباشد، اما اگر داشته باشد بهتر است.

زیاد موعظه نکنید، بگذارید موضوع خود از داستان خارج شود، تا خوانندگان احساس کنند که آن را خود دریافته‌اند.

موسسه فرهنگی هنری پلان، آموزشگاه تخصصی داستان نویسی است.

طرح
داستان بیشتر در مورد درگیری یا مبارزه‌ای است که شخصیت اصلی آن را پشت سر می‌گذارد. این درگیری می‌تواند با شخصیت دیگری یا با وضعیت موجود و یا با چیزی در درون شخصیت مانند نیازها یا احساساتش باشد.

شخصیت اصلی باید حداقل تا حدی خود به خود برنده یا بازنده شود و تنها نجات یابنده توسط شخص یا چیز دیگری نباشد. بیشتر اوقات، شخصیت اصلی در تلاش است تا مشکل خود را حل کند یا در حال یادگیری آن است. چیزی که شخصیت می‌آموزد موضوع است.

نزاع باید بیش از پیش متشنج یا هیجان انگیز شود. تنش باید در انتهای داستان به نقطه اوج برسد، سپس از بین برود.

مراحل اساسی طرح عبارتند از: درگیری آغاز می‌شود، همه چیز درست پیش می‌رود، همه چیز اشتباه می ‌شود، پیروزی نهایی (یا شکست) و جمع بندی. مراحل درست – غلط می‌تواند تکرار شود.

ممکن است یک رمان دارای چندین تضاد باشد، اما داستان کوتاه باید فقط یک مورد داشته باشد.

داستان نویسی

داستان نویسی

ساختار داستان
در ابتدا، مستقیماً وارد عمل شوید. در پایان، داستان را به سرعت خاتمه دهید.

در نوشتن داستان به صورت «اول شخص» یا «سوم شخص» تصمیم بگیرید. ضمایر شخص سوم عبارتند از «او» و «آن» – بنابراین نوشتن به صورت سوم شخص به معنای بیان داستانی است که گویی همه چیز مربوط به افراد دیگر است. ضمیر اول شخص :من» است – بنابراین نوشتن به صورت اول شخص به معنای بیان داستانی است که گویی برای شما اتفاق افتاده است.

حتی اگر به صورت سوم شخص می‌نویسید، سعی کنید داستان را از چشم یک شخصیت – احتمالا شخصیت اصلی – بیان کنید. چیزی نگویید که شخصیت نمی‌داند. به این می‌گویند «دیدگاه». اگر باید چیز دیگری بگویید، یک قسمت کاملاً جداگانه با دیدگاه شخصیت دیگر ایجاد کنید.

تصمیم بگیرید که در مورد «زمان حال» یا «زمان گذشته» بنویسید. نوشتن در زمان گذشته به معنای نوشتن به شکلی است که گویی داستان قبلاً اتفاق افتاده است. بیشتر داستان‌ها اینگونه نوشته می‌شود. نوشتن در زمان حال یعنی نوشتن طوری که انگار داستان در حال وقوع است.

شخصیت‌ها
قبل از شروع به نوشتن، شخصیت‌های خود را خوب بشناسید.

شخصیت اصلی شما باید کسی باشد که خوانندگان بتوانند با او احساس مشترک داشته باشند یا حداقل به آن اهمیت دهند.

لازم نیست یک شخصیت را به طور کامل توصیف کنید. کافی است یک یا دو مورد درباره‌ی ظاهر، حرکت یا صحبت آن بگویید.

شخصیت اصلی باید حداقل یک نقص یا ضعف داشته باشد. شخصیت‌های کامل چندان جالب و جذاب نیستند. همچنین احساس مشترک با آن یا اهمیت دادن به آن سخت‌تر خواهد بود و آن‌ها چیزی برای یادگیری ندارند. به همین ترتیب، باید حداقل یک چیز خوب در مورد «انسان بد» وجود داشته باشد.

تنظیمات
داستان خود را در مکان و زمانی تنظیم کنید که جالب یا آشنا باشد.

سبک و تن
از زبانی استفاده کنید که برای داستان شما مناسب است.

هر کجا که می‌توانید، از توصیف غیر مستقیم استفاده کنید تا خوانندگان بدانند چه اتفاقی می‌افتد. نشان بده، نگو

در نقل قول‌های مستقیم مانند «برو!» به جای نقل قول‌های غیر مستقیم مانند «او به او گفت برو» استفاده کنید.

برای نوشتن خوب نیازی نیست فانتزی بنویسید. استفاده از کلمات ساده و جملات ساده باعث می‌شود نوشته‌های شما به راحتی قابل خواندن و درک باشند.

همیشه از بهترین کلمه ممکن استفاده کنید – واژه‌ای که به معنای شما نزدیک‌تر است، بهترین صوت را دارد و واضح‌ترین تصویر را ایجاد می‌نماید. اگر نمی‌‌توانید به مورد مناسب فکر کنید، از یک لغتنامه استفاده کنید.

هر کلمه، عبارت، جمله و پاراگراف را با دقت بررسی کنید. آیا بهترین چیزی است که می‌توانید بنویسید؟ آیا در جای مناسب است؟ اصلا نیازی به آن وجود دارد؟ اگر نه، آن را بیرون بیاورید!

اگر به داستان نویسی و یا فیلم نامه نوسی علاقه مندید، می توانید در موسسه ی فرهنگی هنری پلان، دوره های حرفه ای و پیشرفته ای را سپری کنید. اگر هم داستان هایی نوشته اید که فکر می کنید نشانگر استعداد و توانایی های شما در این زمینه اند، می توانید آثار خود را از طریق ایمیل برای آموزشگاه ارسال کرده تا مورد کارشناسی استادان موسسه قرار گیرد. موفق باشید.